دانم که نانوشته بخواند مشیر ما

ما قصه ای که بود نمودیم و عرضه داشت

تا خود جواب آن چه رساند بشیر ما

نی نی ، به پیک و نامه چه حاجت؟ که حال دل

ای باد صبح دم خبر ما بپرس نیک

کین نامها نه نیک نویسد دبیر ما

ای صوفی، ار تو منکر عشقی به زهد کوش