عشق آتشی همی کند آهسته زیر آب

رویت ز روشنی چو بهشتست و من ز درد

در وی به حیرتم که: بهشتست یا عذاب؟

چشمم ز آب گریه به جوشست همچو دیگ

هر دل که دید آب دو چشمم کباب شد

برآب دیده ای، که دل کس شود کباب؟

جز یک شراب هر دو نخوردیم، پس چرا