دری و دور گشته ز دریای چشم ما

خوی تو و تو ساکن باما، عجب، عجب!

چونت ز دل برآمد، جانا که بی رقیب

بر من گذار کردی تنها؟ عجب، عجب!

ای در باز گشته ز دریا، عجب، عجب

آگاه چون نکردی ما را ز آمدن

ناگاه چون فتادی اینجا؟ عجب، عجب!