چو یکی همی پرستم، چه غم از هزارم امشب

گل بخت شد شکفته، که شوم چو بخت خفته

که تو داده ای نهفته بر خویش بارم امشب

اگر از هزار دستم، بکشند خوار و پستم

دگر آرزو نجویم، پی آرزو نپویم

همه از تو شکر گویم، که تویی شکارم امشب

دل اوحدی تو داری، چو نمی دهی بیاری