دگر آرزو نجویم، پی آرزو نپویم

که تو داده ای نهفته بر خویش بارم امشب

اگر از هزار دستم، بکشند خوار و پستم

چو یکی همی پرستم، چه غم از هزارم امشب

همه از تو شکر گویم، که تویی شکارم امشب

دل اوحدی تو داری، چو نمی دهی بیاری

نکنم به ترک زاری، که ز عشق زارم امشب