گر بیابم ز کمند سر زلف تو نجات

نیک درویشم و در حسن زکاتی هم همست

بده، ای محتشم حسن، به درویش زکات

کردم اندیشه که آن روز کجا دانم رفت؟

اوحدی داد تو از شاه بخواهد روزی

که بگردد به فراق رخ زیبای تو مات