سخن سوختن عشقت اگر باور نیست

گو: گذر کن تو بدین گوشه که بیمار بسوخت

گفتم: از باغ رخش تازه گلی باز کنم

نور رویش جگرم را بتر از خار بسوخت

ز اوحدی پرس، که بیچاره درین کار بسوخت