صد پی بر آتش ستمت سوخت اوحدی

خود آتش غم تو کرا، ای صنم، نسوخت؟

کو در جهان دلی، که نگشت از غم تو زار؟

یا سینه ای، کزان سر زلف به خم نسوخت؟

ویدون گمان بری تو که او را ستم نسوخت