من عمر خود به عمر گل اندر فزودمی

مطرب، بساز عود، که خواهیم عذر خواست

جز عشق هر هوس که پزی زین سپس، هدر

جز عیش هر عمل که کنی بعد ازین، هباست

گر راه بودمی به سر این فزود و کاست

چون گل کلاه داری خود ترک می کند

بر ما عجب نباشد اگر پیرهن قباست