ای نو رسیده سبزه، که آبت ز سر گذشت

گر راه بودمی به سر این فزود و کاست

چون گل کلاه داری خود ترک می کند

بر ما عجب نباشد اگر پیرهن قباست

گر سرگذشت خویش ز ما بشنوی رواست

تا ما قفای گل بنبینیم چون هلیم

دست از می؟ ارچه سرزنش خلق در قفاست