جمله به یاد رخش خرقه در انداختند

زین ستم و داوری داد نخواهیم خواست

مطرب مجلس بگفت از لب او نکته ای

هوش حریفان ببرد، شور ز مستان بخاست

گر چه ازان خرقها پیرهن ما قباست

در شب دیجور غم پرتو شمعی چنین

چون همه عالم گرفت؟ گرنه ز نور خداست