اوحدی، ار زانکه دوش از تو دلی برده اند

آن کرم و لطف را عذر چه دانیم خواست؟

جنس من و نقد من در سر او رفت، لیک

جنس ارادت فزود، نقد محبت بکاست

در پی او غم مخور، کان که ببرد آشناست