خر بسی خر در خلاب انداختست

ترک من تیری نیندازد خطا

خود چه گفتم؟ کی صواب انداختست؟

سرو مرد قامت او نیست، لیک

عشقبازان در بهشتند،اوحدی

زهد ما را در عذاب انداختست

زود پوسد جامه پرهیز ما