بسیار کند سرزنش آن سرو که کشتست

زین بیش مده وعده به فردای بهشتم

کامروز به نقد از رخ او خانه بهشتست

با قامت او هر که نشاند پس ازین سرو

گفتم که: بگویم به کسی درد دل خویش

از خود به جهان یک دل بی درد نهشتست

جان را نبود قیمت و دل چیست بر او؟