من که عاشق باشم و دیوانه نتوانم نشست

گر کنم رندی، سزد، کندر جوانی وقت گل

محتسب داند که: من پیرانه نتوانم نشست

عاقلی گر صبر آن دارد که بنشیند، رواست

زان چنین در دانهای خال او دل بسته ام

کندرین دام بلا بی دانه نتوانم نشست

هر کسی با آشنایی راه صحرایی گرفت