اوحدی، اقبال می جویی، رخش را قبله ساز

و آنکه در وی نیست عشقی، من نگویم: عاقلست

ترک عشق و باده خوردن چون توان کرد؟ ای سبک

تا گرانی چند گویندم که: مردی فاضلست

هر که او مقبول این درگاه گردد مقبلست