یکسو نهم رعونت و در پایش اوفتم

در چنگم اوفتد سر زلف نگار، مست

لب برنگیرم از لب یار کناره گیر

گر گیرمش به کام دل اندر کنار، مست

روزی اگر ببینمش اندر کنار، مست

می خانه هست، از آن چه تفاوت که زاهدان

ما را به خانقاه ندادند بار مست؟