آن کس که این مشاهده کرد این خطای اوست

در عشق او چگونه توان داشت زر دریغ؟

چون سر که می کشیم به دوش از برای اوست

ما را بدان مشاهده میل خطا نرفت

دل رفته را به تیغ چه ترسانی؟ ای رقیب

دردش پدید کن تو، که این خود دوای اوست

بگذار تا چو شمع بسوزد وجود من