نیست دلی کو نخورد غوطه به دریای عشق

در سر ما هم مباد هر چه نه سودای اوست

صورت دست از ترنج فرق نکرد آنکه دید

یوسف ما را، که مصر پر ز زلیخای اوست

وین همه دریا که هست غرقه دریای اوست

خواهش ما زان جمال نیست بجز یک نظر

گر بکند بخت ما، ورنکند رای اوست