ابر نیسان را همی ماند، ز خون باری که هست

ماه کشمیری رخ من، از ستمکاری که هست

می پسندد بر من بیچاره هر خواری که هست

چشم گریانم ز هجر عارض گل رنگ او

ای که بر ما می پسندی سال و ماه و روز و شب

هر بلا و محنت و درد دل و زاری که هست

نیست خواهد شد وجود دردمند ما ز غم