بهر که بود بگفتم حدیث خویش تمام

به هیچ روی مرا بازگشت ازین در نیست

ز چهره پرده برافکن، که با رخ تو مرا

به شب چراغ و به روز آفتاب در خور نیست

هنوز هیچ کسی را تمام باور نیست

ز دست زلف تو دل باز می توان آورد

ولی چه فایده؟ چون اوحدی دلاور نیست