بنشین، که روز فتنه به از احتزاز نیست

آنکس نریزد این همه اشک چو خون ز چشم

رازش ز چشم خلق مپوشان، که راز نیست

ای اوحدی، مرو ز پی چشم مست او

گر بخت یار می شود از کس مدد مخواه

بر خوان عشق حاجت دست دراز نیست