از قضای آسمانی خلق را بیمست و باز

عاشقان صورت او را ز جان اندیشه نیست

بیدلانش را ز آشوب جهان اندیشه نیست

آفتاب ار باز گشت از آسمان اندیشه نیست

پیش ازین ترسیدمی کز آب دامن تر شود

از گریبان چون گذشت آب، این زمان اندیشه نیست