پیش ازین ترسیدمی کز آب دامن تر شود

بیدلانش را ز آشوب جهان اندیشه نیست

از قضای آسمانی خلق را بیمست و باز

آفتاب ار باز گشت از آسمان اندیشه نیست

از گریبان چون گذشت آب، این زمان اندیشه نیست

ما ازین دریا، که کشتی در میانش برده ایم

گر به ساحل می رسیدیم، از میان اندیشه نیست