ای که گل چیدی و شفتالو گزیدی، رخنه جو

گر به ساحل می رسیدیم، از میان اندیشه نیست

گر چه از رطل گران کار خرد گردد سبک

چون سبک روحی دهد رطل گران، اندیشه نیست

ما تفرج کرده ایم، از باغبان اندیشه نیست

پاسبان را گوش بر دزدست و دل با رخت و ما

چون نمی دزدیم رخت، از پاسبان اندیشه نیست