پاسبان را گوش بر دزدست و دل با رخت و ما

چون سبک روحی دهد رطل گران، اندیشه نیست

ای که گل چیدی و شفتالو گزیدی، رخنه جو

ما تفرج کرده ایم، از باغبان اندیشه نیست

چون نمی دزدیم رخت، از پاسبان اندیشه نیست

از برای دوست شهری دشمن ماشد، ولی

گر مسخر می کنیم، از این و آن اندیشه نیست