سینه را ساخته بودم سپر تیر غمت

دل ریشست و تن زار و دگر چیزی نیست

دل من بردی و گویی که: ندانم که کجاست؟

از سر زلف سیاه تو به در چیزی نیست

دل نهادم به جراحت، که سپر چیزی نیست

بدو چشمت که: مرابی تو به شبهای دراز

تا دم صبح بجز آه سحر چیزی نیست