گر اوحدی به هوش نیاید، عجب مدار

شب تیره بود، ظلمت او پرده پوش گشت

در آرزوی آنکه حدیث تو بشنود

چشمی، که بی تو گریه همی کرد، گوش گشت

بلبل چو گل بدید نخواهد خموش گشت