چو دید قامتش آنرا صواب کرد و برفت

بتی که دامن وصلش به چنگم آمده بود

ز هجر ناله من چون رباب کرد و برفت

دو چشم او چه خطاها که داشت اندر سر!

در آرزوی نگاری گداختم چو نبات

که شکرش نمکم بر کباب کرد و برفت

در آب و آتشم از هجر آنکه بی رخ خویش