گفتی مرا که: داری میلی به جانب من

مرغ توام، رها کن، تا می پرم به بالت

دردا! که در فراقت خرمن به باد دادم

وانگه ندیده یک جو از خرمن وصالت

میلم بسیست لیکن، لیکن می ترسم از ملالت

کی چون خیال گشتی از ناخوشی تن او!؟

گر اوحدی ندیدی در خواب خوش خیالت