وی درد دل ما را درمان، ز که پرسیمت؟

در جسم نمی گنجی وز جان نروی بیرون

جسمی تو بدین خوبی؟ یا جان؟ زکه پرسیمت؟

ای رنج تن ما را راحت، زکه جوییمت؟

گفتی: نتوان پرسید احوال من از هر کس

فی القصه اگر روزی بتوان، ز که پرسیمت

گفتی که: به آسانی پرسم سخنت، نی، نی