کوهم نشینت آید، یا هم شرابت افتد

جانا، مگر نبیند فردا عذاب دوزخ

دل خسته ای که امروز اندر عذابت افتد

من قدر سگ ندارم، پیش تو، خرم آن کس

بار اوفتادگان را در سرزنش نگیری

ناگاه اگر ز عشقی خر در خلابت افتد

گر اوحدی ازین پس بر خاک آستانت