نگار ساعد خود را به خونم رنگ در بندد

دلم آونگ آن زلفست و جان خسته می خواهد

که: خود را نیز هم روزی بدان آونگ در بندد

همین بس خون بهای من که: روز کشتنم دستش

رخش ماه دو هفته است و دل ریشم ز بهر او

سر هر هفته ای خود را به هفت اورنگ در بندد

ز سحر چشم مست آن پری ایمن کجا باشم؟