که خواب دیده مردم به صد نیرنگ در بندد

رخش ماه دو هفته است و دل ریشم ز بهر او

سر هر هفته ای خود را به هفت اورنگ در بندد

ز سحر چشم مست آن پری ایمن کجا باشم؟

اگر بالای او بامن کنار صلح بگشاید

چو لعل او خبر یابد میان جنگ در بندد

وگر پیش لب لعلش حدیث بوسه ای گویم