به دست خویش بگشودم بلای بسته را، آری

چو لعل او خبر یابد میان جنگ در بندد

وگر پیش لب لعلش حدیث بوسه ای گویم

سر زلفش برآشوبد، دهان تنگ دربندد

چنین باشد که بر شخصی دل فرهنگ دربندد

گر او را صد گنه باشد، چو بر یادش دهم حالی

ز چستی هر گناهی را به عذر لنگ دربندد