واعظ شهر مرا گفت که: دل با سخنم ده

پادشه زاده ما را سر درویش ندارد

قد او تیر بلا، غمزه او ناوک فتنه

یارب، این ترک چه تیریست که در کیش ندارد؟

چون دهد دل بتو بیچاره؟ که باخویش ندارد

همچو نارم بکفید از غم سیب ز نخش دل

دل مخوانش تو، که او عقل به اندیش ندارد