اوحدی را چو تو باشی، چه غم از جور رقیبان؟

چون دهد دل بتو بیچاره؟ که باخویش ندارد

همچو نارم بکفید از غم سیب ز نخش دل

دل مخوانش تو، که او عقل به اندیش ندارد

زانکه از تیغ نترسیده غم از نیش ندارد