مرا بس باشد این دولت که آن مهروی هر صبحی

ولی زلف سیه کار تو ما را زنده می دارد

مباد، ای اوحدی، هرگز ترا با خسروان کاری

غلام لعل شیرین شو، که نیکو بنده می دارد

دلم را همچو روی خویشتن فرخنده می دارد