پیش رود، سر به آن کمند برآرد

نیشکر آن روز دل ز بند بر آرد

کو چو لبت پسته ای به قند بر آرد

صید چو آن زلف چون کمند ببیند

بر چمن و سبزه آفتی مرسادش

باغ، که سروی چنین بلند بر آرد

پیش من آن خاک پر ز لعل، که روزی