باز نیاید به هوش عاشق رویت، که او

عشق تو در باختن سود سفرها ببرد

داشتم از شاخ عمر وعده برخوردنی

باد فراقت به باغ بر زد و برها ببرد

توش ز تنها ربود، هوش ز سرما ببرد

زلف تو دل برد و هست در پی جان، ای عجب!

بار کجا می هلد، دوست، که خرها ببرد؟