داشت دلی اوحدی، نقد و دگر چیزها

توش ز تنها ربود، هوش ز سرما ببرد

زلف تو دل برد و هست در پی جان، ای عجب!

بار کجا می هلد، دوست، که خرها ببرد؟

این دو بر آتش بسوخت عشق و دگرها ببرد