چو آفتاب ترا از کنار بام بدید

سلامت من مسکین بدان سلام ببرد

به هیچ چوب سرمن فرو نیامده بود

غم تو آمد و از دست من زمام ببرد

پگاه تر علم خویش را ز بام ببرد

نسیم صبح ز زلف تو نافه ای بگشود

به نام تحفه فرو بست و تا به شام ببرد