ز رشک روی تو گل سرخ گشت و کرد عرق

پگاه تر علم خویش را ز بام ببرد

نسیم صبح ز زلف تو نافه ای بگشود

به نام تحفه فرو بست و تا به شام ببرد

چو رنگ روی ترا باد صبح نام ببرد

امام شهر چو محراب ابروی تو بدید

سجودکرد، که هوش از سر امام ببرد