کز تشنگی پنداشتم: آن می خماری می برد

ای مدعی، گر پای ما در بند بینی شکر کن

تا تو نپنداری کسی زین جا شکاری می برد

عشق ار نمی سازد مرا معذور باید داشتن

تا چند گویی:اوحدی یاری نمی خواهد ز کس

یارش که باشد؟ چون جفا از دست یاری می برد