لب لعل تو به یک عشوه، که در کارم کرد

هوست معتکف خانه خمارم کرد

عشقت از صومعه و مدرسه بیزارم کرد

خاطرم را ز حدیث دو جهان باز آورد

شورها در سر و با خلق نمی یارم گفت

زخمها بر دل و فریاد نمی یارم کرد

می شنیدم که: شود نیک به شربت بیمار