درد نهان مرا هیچ علاجی نبود

زلف چو مفتول تو عاشق و مفتون نکرد

سر و چمن، گر چه هست تازه، ولی همچو تو

نکته شیرین نگفت، شیوه موزون نکرد

عقرب زلف ترا هیچ کس افسون نکرد

زخم که من می خورم، سینه رامین نخورد

گریه که من می کنم، دیده مجنون نکرد