چو مه را بدید، اعتباری نکرد

به راه تو بر هیچ خاکی ندید

که از اشک بر وی نثاری نکرد

کسی را که با رویت افتاد مهر

در آنها که دل مدخلی می کنند

بجز دوستیت اختیاری نکرد

لبت پیش ما هیچ شغلی ندید