ز چنان غمزه، که او دارد و ابرو عجبست

دوش بگذشت و دل از دور تماشایی کرد

امشبم حسرت او دیده چو دریایی کرد

که التفاتی به چو من بی سر و بی پایی کرد

محتشم را نرسد سرزنش درویشی

کو به عمری هوسی پخت و تمنایی کرد