رویی، که خروش از جگر لات بر آورد

یک جرعه به ذات خود ازان باده صافی

در داد که گرد از من و از ذات بر آورد

در بتکده ای برد مرا مست و بدیدم

خورشید جبینی، که فروع رخش از دور

چون شعله زد، آشوب ز ذرات بر آورد

چون در شدم، آن قامت رعنا به قیامی