ز شرم او نه عجب گر نبات بگدازد

میان ما سخنی چند اندرونی رفت

زبان چو شمع ببر، تا برون نیندازد

بسی که از دهن او شکر شود در تنگ

چه کم شود ز درخت بلند قامت دوست؟

به کار اوحدی ار سایه ای بر اندازد